Ze voelde zich er nog steeds op haar gemak. Ondanks de geschiedenis die ze met het huis had, liep ze er rond alsof zij nooit weg was geweest. Misschien kwam het door hem. Ook hij leek niets veranderd. Ze brachten de avond samen op de bank door. Het was zaterdag. In stilzwijgen was er de wederzijdse afspraak dat ze de hele nacht zou blijven. Die werd gemaakt rond een uur of 11, toen zij samen in de zwoele nacht naar de nachtwinkel wandelden voor meer sigaretten en meer wijn. De stiltes die er vielen waren voor het eerst sinds heel lange tijd niet ongemakkelijk, maar ademden een vanzelfsprekendheid van samenzijn waar menig mens zijn leven lang naar zoekt. Tussen hen gloeide een ondefineerbare energie die het midden hield tussen een spirituele verstandhouding, intellectuele uitdaging en lust. Desalniettemin verliep de korte nacht tussen hen kuis. Hij was absoluut opgelucht dat zij begreep dat ze niet in volle naakte glorie naast hem in bed kon stappen, zij betrapte zichzelf erop dat ze vredig glimlachte toen hij naast haar kwam liggen en er net genoeg huid op huid contact was om het knuffelen te noemen. De spanning was duidelijk merkbaar en naarmate de nacht vorderde en de dag zijn beloop nam concentreerde die spanning zich tot een aantal intense, weloverwogen aanrakingen die niet meer behelsden dan dat wat toelaatbaar is. Dat ze zo dicht tegen elkaar aan hadden geslapen hoefde niemand te weten. Juist dat was wat ze deelden. Zowel nu als in het verleden hadden zij altijd de nacht gehad. Daar waar het ongrijpbare zich manifesteert tussen twee personen. Waar niemand bij kan komen, met nooit exact met woorden te beschrijven zal zijn.
Een paar dagen eerder had hij niet begrepen waarom ze hem zei:
Stel je een donkere nacht voor,
dan is dit wanneer de wolken wegtrekken..
Zij kon het eerder ook niet verklaren, maar beiden konden deze literaire overpeinzing ineens in de context van deze gedeelde nacht plaatsen.
Met rasse schreden naderde het afscheid, later die middag. De sfeer was ontspannen en spannend tegelijk. De afscheidskus in de metro was vluchtig, maar vastberaden. Het meest opmerkelijke was de opluchting die beiden voelden, de afwezigheid van verwachtingen en verplichtingen en de wetenschap dat er wellicht een volgende keer zou komen, en daarnaa, en daarna, en daarna. En daarna, dan zagen ze wel weer verder.
Liefde is..(een suggestieve titel)
Illustratie van de huidige gemoedstoestand.
Beschrijf jezelf in tien woorden.
Ik heb absoluut geen enkele zelfreflectie, en ik ook niet.
Daar is ze weer.
1. Er zit mayonaise in mijn haar.
2. Desondanks vind ik de handmixer een van de beste uitvindingen ter wereld.
3. Ik heb nog steeds RSI. (Of, vooruit: SSI)
4. Stel je een donkere nacht voor..
5. Dan is dit wanneer de wolken wegtrekken.
6. Hou het straat!
Marathonkoorts..
..viert hoogtij hier in de regio.
Dan roep ik dingen als: Volgend jaar loop ik hem ook! Of: Morgen ga ik loopschoenen kopen! Waarheid is, ik zit in mijn joggingbroek op de bank. Doch, trouw aan mijn stad staat mijn dag in teken van rennen, sponspunten, drinkposten en de nieuwe renroute: met de wind in de rug.
Mijn Rotterdamse hart klopt en alles is geoorloofd.
UPDATES:
1
+ ‘Wat me wel opvalt is dat ie in dit stadium al water over zich heen gooit.’
- ‘Dat is een teken dat ie ‘t warrem heeft.’
2
+’Zonder make up gaat Annie de deur niet uit. Zelfs niet als ze een marathon loop!’
