Het lijden duurt al 4 dagen.

Ik naar het station.
Op tijd op het station.
Opluchting alom.
Ik naar het perron.
Geen trein!
Ik naar de hal met het bord.
Ander perron.
Ik naar het andere perron.
Andere trein!
Ik terug naar de hal.
Omroeper roept om.
Twintig minuten vertraging.
TWINTIG?
Ik schrikken.
Nadenken.
Die laatste bus gaat niet meer lukken.
Teruggaan?
Ik iedereen bellen.
Niemand neemt op.
Ik mama bellen.
Mama is ziek.
Ik toch maar in de trein.
Weer iedereen bellen.
Weer niemand opnemen.
Ik Edouard bellen.
Edouard in Zoetermeer.
Ik huilen.
Philippe bellen.
Die slaapt.
Ruud bellen.
Met tegenzin.
Die kleineert me nog even.
Op de koop toe.
Ik harder huilen.
Zoals voorspeld, de bus missen.
Edouard bellen voor een telefoonnummer.
Van de taxicentrale.
Dus een taxi bellen.
Uur wachten.
Op de taxi.
Taxi rijden.
Ik thuis.
Twee uur.
Twee uur was ik thuis.
Ik slapen.
Gaat de wekker.
Om half 7.