Bui.

‘Ik zit in een wisselstroom van ontspanning en hoogspanning.’

Wat een hi-la-ri-sch-e woordspeling!
Gelukkig ebt de creativiteit niet weg!!
Ha ha! (Ik wil koffie, roken en slapen.)

Notitie

Het leven bestaat uit twee essenties:
liefde
en
angst.
Die manifesteren zich in de vorm van
hoop.
Leven = hoop.
Dat is mooi.
Het is paradoxaal.
Het houdt zichzelf in stand.
Zo kwamen wij er bijvoorbeeld achter,
op een mooie zomerdag in het groene gras,
dat bindingsangst en verlatingsangst
elkaar aantrekken en afstoten.
als het om de liefde gaat.
Gek, niet?

Zoete zilt.

Als je twintig bent ben je bijna dertig.
Maar dat maakte niet uit, want het werd 4-1.
Ik gooide wijn over mezelf en ik was heel erg jarig.

De mannen keken toen de nabeschouwing,
wij kletsten in de keuken en aten pinda’s.
Zij analyseerden voetbal en wij mannen.

Gisteren was ik 20 en een dag en at ik haring.
Het was mijn haringontmaagding, heel spannend.
Alleen viel ’s nachts de port een beetje zwaar.

In Hoorn was het vandaag erg mooi weer.
Het IJsselmeer leek wel een beetje op zee.
Met boeien en bootjes en koffie en wind.

Een lach en een traan.

Dan denk je dat je er bent.
Maar nee.
Dit (klikken!) slaat echt alles.
Ik kan er geen gevatte opmerking bij bedenken.
En ik weet ook niet of ik moet lachen of huilen.

EK

Ook ik doe mee.
Het leukste gedeelte van elke wedstrijd vind ik:
het volkslied.
Close-ups van voetbalhoofden,
waaraan je ziet dat er elke dag hersencellen afsterven;
door koppen,
door vallen,
door schoppen,
door tackelen,
of gewoon:
door voetbal an sich.
Voor de wedstrijd is het moment;
hun strijdlied.
Sommigen bewegen alleen hun lippen.
Maar ze ademen niet.
Betrapt.
Anderen bleren uit volle borst mee.
Die hoor je nog boven de takkeherrie uit.
Die vind ik de leukste.
Een frisse dosis patriotisme.
Mooie benen.
Muzikaal.
En lekker enthousiast.
Vooral de Portugezen scoren goed op dat gebied.
Die Nederlanders hebben wat te bewijzen maandag.
Zingen mannen!
Zingen!
Alsof je leven ervan af hangt.