Verhuizen 2

Volgens mijn moeder is het onmogelijk om mijn huis binnen 2 weken op te leveren. Ik luister niet. Na de aanval op het bloemetjesbehang van gisteren heeft mijn nek het begeven. Ik lig op de bank. Favoriete onderwerpen van gesprek zijn; het plafond in de voorkamer, het schoonmaken van het plafond in de voorkamer, het verven van het plafond in de voorkamer, de blazen in het bloemetjesbehang, de bladders op het plafond in de voorkamer, wat er op de vloer moet komen en natuurlijk de scheur in het plafond in de voorkamer. Het lukt niet binnen twee weken. Het lukt wel binnen twee weken. Ik weet dat het niet lukt binnen twee weken. Maar ik presteer nu eenmaal onder druk. Ik heb deadlines nodig. Mijn moeder begrijpt dat niet. Ik heb al 3 deadlines voor 1 september. Er kan best een vierde bij. Het lukt gewoon binnen twee weken en nu wil ik er geen woord meer over horen.
Mam. Maam. Maaam. Wil je me even overeind helpen. Alsjeblieft.

Ieder van u die de verfroller kan hanteren. U bent van harte uitgenodigd. De eerste twee weken zorg ik voor bier en eten.

Verhuizen 1

Ik verklaar de oorlog aan het bloemetjesbehang. Ik neem de kwast ter hand en werp me woest op de randjes. Ik smeer en ik smeer en ik smeer. Het moet twee keer. Ja. Nee. Wel. Het moet twee keer. Ik wil nu eigenlijk al niet meer. Gelukkig heb ik alle 40 meter aan plinten afgeplakt. En de marmeren schoorsteenmantels. En de kozijnen. Stopcontacten. Rails van de gordijnen. Ja. Nee. Dat vind ik echt erg goed van mijzelf. Voorbereiding is het halve werk.

‘Oh, maar je kan ook gewoon naderhand het randje met een nat doekje…’ Fijn.

Hoezo ouzo?

Ik zat drie weken in Griekenland en dat was heerlijk. Gewoon een kwestie van naakt rondlopen, veel roken, talloze uren qualitytime spenderen boven een frappe with milk and sugar please, pita’s, souvlaki, tzatziki, kalamari en dan toch nog afvallen, want het is daar nu eenmaal 35 graden, lekker rijden met de motorboot, een misstapje met een Albanier, vriendendiensten verlenen en ontvangen, vooral veel liefde, zwemmen in zwembad en zee, blijkt het dat je een beroemdheid bent, dat je exotisch bent, soms een beetje dansen, de hort op met de scooter, per ongeluk een hermelijn doodrijden, beseffen dat vriendschap heel erg sterk is, weten dat dat corny is, en het dan toch niet om te janken vinden, dansen in de disco, gratis shotjes, harder dansen in de disco, opnieuw beseffen dat de volledige lokale inheemse bevolking continu over je praat, siesta op het strand, flaneren over de boulevard, douchen onder de palmboom, veel Mythos drinken, maar ook veel water, en veel wijn, en al die Duitsers, die niet tellen, en 1000 foto’s. En eigenlijk, was het onbeschrijfelijk.

Ik hou van foto’s.
Het maakt me nostalgisch.
Brengt me een flintertje geluk.
Een fractie van hoe het was.
Dus hier komen ze.